جمعه ......................

 

 

وقتی نباشی...

 

فرقی نمیکند که شنبه است ... یا سه شنبه !

تمام روز ها

جمعه است...

و

زندگی تعطیل!

عشق..............

 

 

اگر عشق نبود به کدامین بهانه ای می خندیدم ومی گریستیم؟
کدام لحضه های ناب را اندیشه می کردیم؟
چگونه عبور روزهای تلخ را تاب می آودیم؟
آری....
بی گمان پیشتر از اینها مرده بودیم اگر عشق نبود!!!

                                                                          دکتر علی شریعتی

 

 

 

فاصله................

 

 

فاصله تابش خودرابادیگران تنظیم کن

خداوند خورشید رادرجایی نهاده که

گرم وکند ولی نسوزاند

 

 

 

 

بدون شرح .................

 

 

 

 

 

 

 

قلب وفادار.........

 

 

 

 

 

در بستر غم با تن تب دار بمیرم

روی تو ندیده ناچار بمیرم

هر شب کنم پیکر خود اب چو شمعی

شاید به دلخواه تو بیمار بمیرم

در دامن و اغوش تو هر شب

در بستر خواب تو سزاوار بمیرم

بگذار شوم همدم شب های دل تو

در گوشه قلب تو وفادار بمیرم

این بوسه شیرین تو درمان دل من

مگذار نبوسیده دگر بار بمیرم

سویت شده ام تازه کنی وعده دیدار

یکبار ببینم اسوده صد بار بمیرم

 

 

 

 

 

 

جاده ارزو.............

 

جاده ای که انتهاش معلوم نیست...

پیاده یا سواره فرقی نمی کنه...

اما اگه همراهی داشته باشی که تو رو تنها نذاره...

بی انتها بودن جاده برات آرزو می شه...!

 

 

 

 

ترکم گفته اند ...................

 

 

پیش از آنکه به تنهایی خود پناه برم

از دیگران شکوه آغاز میکنم

فریاد میکشم که : « ترکم گفته اند !»

چرا از خود نمیپرسم

کسی را دارم

که احساسم را

اندیشه و رویایم را

زندگی ام را

با او قسمت کنم ؟

آغاز جدا سری شاید از دیگران نبود ...

(مارکوت بیگل

 

 

 

مهتاب من ..........

 

 قلبم تپیده بر تو قلبم به زیر پایت

 این جان من این تو جانم شود فدایت

 بگذار تا نهم سر مهتاب از در اید

 با وصل نازنینم هجران ما سر اید

 تا خفت دیدگان غم می نشست جانم

 مهتاب من کجائی ای مونس روانم

 دیدم سپیده امد زد بر دل سیاهی

 ماه دلم درخشید مهتاب شد سماوی

 چشمم ز انتظارش با قلب من نخوابید

 در زد سپیدی امد مهتاب من نتابید

اندم چو مرغ خسته پر زد دل شکسته

 از درد بی شمارش ..... گوشه نشسته

 

 

شفق می پرسد..........

 

 

هوا سرد است                                                                                          

زمين سرد است                                                                            

زمان نامرد نامرد است                                                 

 

شکوفه در دل آوندها خواب تو را می بيند

هوا ابريست ............ دلتنگ است                                                                   

........ و چشم آسمان از مرگ باور های دوشينش غبارآلود و بی رنگ است                  

 

شقايق های عاشق را به يغما می برد !

بيداد طوفان زمستانی                           

 و پرپر می شوند گلبرگ های نازک اميد ....                               

 

نگاه ياس غمگين است                                                                             

                              شفق می پرسد آيا دوست می آيد ؟

و می بوسد شقايق های عاشق را                                                       

 

                                        و با لبخند شيرينش ميان غم ها لاله می کارد             

 

 

 

 

سکوت...........