زندگی قصه تلخیست
که ازاغازش بس که ازرده شدم
چشم به پایان دارم ............
امروز هستم و فردا نیستم
خسته تر از انم که بمانم
من خواهم رفت
به دست خودم خواهم رفت
خواهید دید .

خدایا .....

کفر نمی گویم .
پریشانم .چه می خواهی تو از جانم
مرا بی انکه خود خواهم اسیر
زندگی کردی

خداوندا ........

اگر روزی زعرش خود
به زیر ایی لباس فقر پوشی
غرورت را برای تکه نانی
به زیر پای نامردان بیاندازی
و شب اهسته و خسته
تهی دست و زبان بسته
به سوی خانه باز ایی
زمین و اسمان را کفر می گویی
نمی گویی ؟

خداوندا.............

اگر در روزگرماخیز تابستان
تنت بر سایه ی دیوار بگشایی
لبت بر کاسه مسی قیر اندود بگذاری
و قدری ان طرف تر عمارت های مرمرین بینی
و اعصابت برای سکه این سو و ان سو در روان باشد
زمین و اسمان را کفر می گویی
نمی گویی ؟

خداوندا ...........

اگر روزی بشر گردی
زحال بندگانت با خبر گردی
پشیمان می شوی
از قصه خلقت
ازاین بودن
از این بدعت

خداوندا..........

تو می دانی که انسان بودن و ماندن
در این دنیا چه دشوار است
چه رنجی می کشد
انکس که انسان است
و از احساس سرشار است...........


اینجا کلبه تنهایی منه هرچی که می نویسم
برای دل تنهای خودم می نویسم ......
وحضور شما دوست عزیز رونقیست به تنهایی من